-E, -S, -T, -D, -P, -X, -G

- te spółgłoski na końcu wyrazu są najczęściej niewymawiane:
np.

table
trop
nez
ballet
mot
petit
vie
pas

CH

- najczęstsza wymowa to podobne do polskiego „sz” (jak w „szafa)
np.

chat
chocolat
écharpe
chéri
chiffre
cher
chou
cheval
chose

R

gardłowo, z wibracją tylnej części języka
np.

rat
riz
rue
roue
rire
robe
rose
rare
gris
par

IN, IM

- wymawiane jak nosowe „ę”
np.

inconnu
infini
invisible
chemin
matin
destin
vin
fin
pain
médicin
lapin
important
impossible
immobile

AN, AM, EN, EM

- wymawiane jak nosowe
enfant
banque
sang
avant
chambre
lampe
exemple
ambulance
ample
vent
entendre
vendre
décembre
exemple
membre
empêcher

ON, OM

- wymawiane jak nosowe „ą”, ale zbliżone do „o”
np.

nom
on
oncle
onduler
bon
marron
lion
melon
garçon

OU

- jak polskie "u„
np.

souris
jour
fou
loup
bout
cou
cour
mouton
goût

U

- układamy usta jak do wymowy „u”, ale próbujemy powiedzieć „i”
np.

une
lune
jupe
mur
pur
rue
cru
vu
lumière
musique

OI

- czytamy zazwyczaj jako [wa], jak w polskim słowie łasuch
np.

moi
toi
soif
trois
fois
poisson
boire
emploi
loi
foi

J, G przed: e, i, y

- jak polskie "ż", ale bardziej miękko, jak w angielskim "measure"
np.

je
joli
jupe
jardin
génial
girafe
gym
gilet
gens

G przed: a, o, u, spółgł.;
GU przed: i, e

- jak polskie "g" (GU przed I lub E to też tylko jeden dźwięk "g")
np.

gomme
guitare
goutte
gare
guide
guépard
guerre
gourmand
gout
garçon
gorge
gaufre

C przed: a, o, u, spółgł.;
K, QU

- jak polskie "k" (QU to też tylko jeden dźwięk "k")
np.

cabane
carte
colle
cube
classe
cloche
quatre
quand
qui
kilomètre
kilo

C przed: E, I, Y;
Ç

- jak polskie "s"
np.

ciel
cinéma
cycle
citron
cimetière
ça
garçon
façade
leçon
reçu

S między samogłoskami

- jak polskie "z„
np.

rose
musique
basile
visa
visage
mise
présent
fusil
mesure
évasion
résine
usine

H

- nie wymawiamy
np.

hôpital
hôtel
homme
hibou
histoire
habitude
haricot
hiver
honte
héros
harmonie

Liaison

Wielu liter na końcu wyrazu się nie wymawia, ale może się to zmienić, jeżeli kolejny wyraz zaczyna się od samogłoski. Spółgłoska na końcu wyrazu może się połączyć z samogłoską kolejnego wyrazu. Nazywa się to liaison i w niektórych przypadkach jest obowiązkowe, w innych fakultatywne, a w jeszcze innych jest zabronione. To jeszcze nie pora, żeby się uczyć kiedy stosować liaison, warto jednak już teraz wiedzieć na czym to polega.

-N

- wymawiamy odpowiednią głoskę nosową, a po niej "n"
np.

un‿homme
mon‿ami
ton‿idée
un‿enfant
un‿an

-S

- wymawiamy dźwięcznie, jak polskie "z"
np.

les‿amis
vous‿avez
nous‿avons
ils‿ont
dans‿un‿an

-T i -D

- obie te litery wymawiamy jak polskie "t„
np.

petit‿ami
grand‿hôtel
c'est‿un‿enfant
tout‿est bien passé
grand‿homme

Bravo ! Excellent travail ! Je suis fière de toi !

Jeśli masz ochotę kontynuować naukę i poćwiczyć pierwsze czasowniki nieregularne, kliknij tutaj.